Padaczka

Padaczka dotyka około 50 milionów osób na świecie i jest najczęściej występującym poważnym schorzeniem neurologicznym.

U pacjentów cierpiących na padaczkę występują nawracające napady spowodowane tym, że część (padaczka częściowa lub ogniskowa) lub całość (padaczka uogólniona) ich mózgu wykazuje nadmierną aktywność elektryczną.

Napady mogą przyjmować różną postać, w tym utratę czucia, kurcze mięśniowe, nieprawidłowe ruchy, krótkie lub dłuższe zmiany przytomności lub też jej utratę.

Zwykle padaczkę rozpoznaje się u noworodków lub młodszych dzieci, ale może również wystąpić u dorosłych, zwłaszcza
u osób powyżej 65. roku życia (zwykle po urazie mózgu, guzie mózgu lub udarze). W 6-ciu na 10 nowych przypadków padaczki, przyczyna choroby nie jest znana.

Przedłużający się napad padaczkowy, będący wyrazem długotrwałych nadmiernych wyładowań elektrycznych w mózgu, może spowodować jego uszkodzenie lub nawet zgon chorego. Dlatego ważne jest, aby leczyć padaczkę skutecznie.

W wielu przypadkach padaczka nie jest dobrze rozumiana. Nawet w dzisiejszym świecie, gdy człowiek cierpi na epilepsję może okazać się, że otoczenie go nie akceptuje. Zdarza się, że chorzy mają problemy z nawiązywaniem znajomości, dostępem do edukacji, czy znalezieniem pracy

Leczenie padaczki
Głównym celem terapii padaczki jest uzyskanie stanu bez napadów.

Napady wynikają z zaburzeń elektrochemicznych w mózgu. Celem działania wszystkich leków przeciwpadaczkowych jest wyciszenie aktywności tych komórek mózgowych, w których dochodzi do spontanicznej nadmiernej aktywności elektrycznej. Mechanizmy działania leków są odmienne, dzięki czemu możliwa staje się kontrola napadów u wielu chorych.

Należy zauważyć, że wiele osób cierpiących na padaczkę musi przyjmować więcej niż jeden lek, aby kontrolować chorobę. Wówczas mówimy, że mamy do czynienia z tzw. padaczką lekooporną.

Osoby chore na padaczkę powinny pozostawać pod opieką lekarza specjalisty. Istnieje duża szansa na to, że odpowiednia terapia pozwoli cieszyć się normalnym życiem.